Als wij allemaal in kinderen zouden geloven, zouden we een betere wereld hebben.

Europa gelooft in elk geval niet in Syrische kinderen. Maar je ziet het ook in hoe we in het algemeen met onze kinderen omgaan in Europa. Wat doen wij met hen? Mijn dochter komt van school en zegt: “Papa, ik wil een prinses zijn.” Ik zeg haar: “maar je bent een prinses”. En zij antwoordt: “nee, één met roze kleuren zoals van Walt Disney.” Wij proberen kinderen in onze mal te laten passen. Ze moeten ons worden. Om negen uur op kantoor zijn en om vijf uur de trein naar huis nemen om  te koken. Wij luisteren  niet naar onze kinderen. We maken van hen een product, net zoals we dat zelf zijn. Barcodes.-

Mensen zijn geëvolueerd van circulaire naar lineaire wezens. Dat heeft met de welvaart te maken, het steeds verder willen komen, het vooruitgangsstreven. Terwijl onze noden, instincten en emoties net circulair zijn. Honger, slaap, seks, die noden komen steeds terug. De welvaart helpt ons niet om die in te lossen. De mens heeft zowel het lineaire als het circulaire in zich, maar wij in het Westen zijn de balans kwijt.

Kinderen zijn de
dromen, circulair!

Ik geloof meer in hun dromen dan onze werkelijkheid. In je dromen kan je meer jezelf zijn. Als de waarheid zo vals is, zijn dromen het meest reëel. Lineair is denken, is de werkelijkheid. Circulair is intuïtie, beweging.  Als ik iemand kus, ja dan ben ik circulair. Maar voor de rest: nee! Het ene is niet beter dan het andere. Het komt erop aan ze samen te gebruiken. En vooral: je bewust te zijn van de verschillen. Het woord staat – als in land, als in de Verenigde Staten, de staat België – komt van status, staan. Turks voor staat is het woord devlet. Dat komt van devinim, en dat is bewegen. Twee woorden, stilstaan en bewegen, die hetzelfde aanduiden. Het Westen bouwt kastelen, in steen. De  nomaden in het Oosten gebruiken hout, ze kunnen ter plekke opbouwen en waar afbreken.  Ik ben opgegroeid in mijn vaders bar, waar veel artiesten kwamen. In een café bestaat hiërarchie niet. Op café gaan is het grootste verzet tegen het lineaire systeem. Brengt dat caféverzet daadwerkelijk iets voort? Ja, hoop.

Had Europa  wel gelooft in Syrische kinderen dan  zouden ze de droom van hun eigen kinderen zien!

Oortjes dicht

Oogjes toe

Bron: Ann-Sofie Dekeyser (18 maart 2017) Mesut Arslan, Theatermaker in spagaat. De Standaard Weekblad,  p. 28 t.e.m. 31